Niks maakt ons gelukkiger dan contact leggen met ‘locals’, en liefst met mensen die wonen op de plek van onze bestemming. Andere toeristen ontmoeten is gemakkelijk. Lokale bewoners leren kennen, da’s wat lastiger. Hoe doe je dat dan?

Een gedeelde passie.

Wij hebben één passie die ervoor zorgt dat we heel snel bij mensen terecht komen. Onze reizen gebeuren meestal in functie van Vespa-evenementen, waar onze passie voor dat kleine, schattige tweetaktje ons heel snel met elkaar verbindt. Het verbaast ons keer op keer dat zo’n machientje zoveel verbindingskracht kan hebben. Gesprekken ontstaan razendsnel en dankzij het geweldige apparaatje dat een smartphone heet, worden foto’s getoond (“hé, ik was daar ook!”), vriendschapsverzoeken verstuurd en ja, ook vertalingen opgezocht.

Zonder de taal te spreken, toch met elkaar in verbinding kunnen gaan, enkel en alleen omdat je beide dezelfde passie deelt. Da’s gewoonweg de max, toch?

Glimlach.

Bert & Treesje in een funhouse.

Er is niks griezeliger dan een gesprek proberen aan te knopen met iemand die nors kijkt. Dat geldt voor jou, maar ook voor je gesprekspartner. Elk aangenaam gesprek begint met een vriendelijke glimlach en ‘hallo’, in eender welke taal dan ook. Wees daarna geïnteresseerd. Stel een vraag over de regio, over iets nieuw dat je gezien hebt en waar je meer over wilt weten. Zelfs al spreek je de taal niet, met je lichaamshouding kan je héél veel duidelijk maken.

Spreek.

’t Is misschien een eenvoudige tip, maar zonder spreken kan je niemand leren kennen. Ik vraag me vaak af hoe onze wereld eruit zou zien als niemand met elkaar kon spreken. Dat we gewoonweg allemaal geen stembanden hadden en niks konden zeggen, zingen, fluisteren, roepen,… Niks. Geen geluid. Hoe zou de wereld er dan uitzien?

Zelf ben ik al van jongs af aan bezeten van talen. Ik hou al jaren een “mooiewoordenboek” bij, kan oprecht blij zijn als ik de herkomst van een woord of zegswijze ontdek en spreek vijf talen. Als Belg is dat niet zo raar, maar in het buitenland is dat bijna een unicum. Alleen de Oostenrijkers doen het naar mijn ervaring even goed. Het spreken van veel talen is een rijkdom. Niet alleen omdat je veel mensen kan begrijpen, maar ook omdat je véél makkelijker verbanden kan leggen tussen talen. Zo ontdekte ik dat ik de aanduidingen in een Roemeense winkel kon begrijpen, omdat het heel wat weg had van het Italiaans en Duits. Dat maakt het leven wat makkelijker.

Ik maak er trouwens ook een punt van om de basis van de taal te leren van het land waar we heen gaan. DuoLingo is daarbij mijn grootste maatje. Een eenvoudige, gratis app, eender waar en eender wanneer te gebruiken. Ik leerde er Deens en Roemeens mee en schaaf zo nu en dan het Italiaans en het Spaans bij. Natuurlijk ben ik geen native speaker, dat is ook niet de bedoeling, maar al is het maar vragen waar het toilet is, een pintje bestellen, goeiedag en tot ziens zeggen, schol en dankjewel. Met die basis kan je al heel veel doen. Niet alleen kan je dat frisse pintje drinken, maar de verbazing van de mensen die je ontmoet omdat je in hun taal kan bestellen, is vaak zo groot dat ze een gesprek aanknopen. Et voilà, je bent vertrokken!

Durf!

Bert & Treesje on top of Grossglockner, Austria

’t Is vaak beangstigend om iemand aan te spreken die je niet kent, zeker dan nog in een taal & cultuur die jou onbekend is. Niet begrijpen wat iemand zegt, resulteert vaak in onzekerheid: is die persoon wel vriendelijk? Wat zei die net over jou? Heb je wat verkeerd gezegd?

Die onzekerheid hoort er gewoonweg bij. Maar projecteer de situatie eens omgekeerd. Wat doe jij als iemand, die duidelijk op zoek is naar iets, jou een vraag stelt in een taal die je niet begrijpt? Ik zal een gokje wagen, maar de kans is groot dat je die persoon wilt helpen. Dát is wat ons als mensheid bindt: de kracht om elkaar te willen helpen, als mens, als persoon, als sociaal wezen. Dat is hier zo, maar dat is eender waar zo.

Durf dus spreken en naar mensen toe stappen. Wat is het ergste dat kan gebeuren?