(short English version below!)

Het is nog vroeg in de ochtend als de wekker hen wakker piept. Het daglicht had hen al lichtjes gewekt, maar de wekker luidde het échte begin van de dag in. Het gigantische bed, de heerlijke zachte kussens en de overweldigende stilte bracht hen eerst in verwarring. Het gewoonlijke gedender van voorbijrijdende treinen ontbrak. Lang duurde het echter niet voor ze beseften dat ze niet thuis waren, maar wel in een zalig vier sterren hotel. Het type hotel waar het tapijt je voetstappen dempt en je het gevoel hebt te zweven en waar het zwembad niet ruikt naar een decontaminatiebad. De avond ervoor waren ze er gearriveerd, na een dag rijden met Classic Vespa, door een landschap dat hen sprakeloos maakte. Geen van beiden had veel ervaring met Oost-Europa, op een gezamenlijke trip naar Polen na. De verwachtingen over dit onbekende land waren dus ook niet gedefinieerd. Ze konden enkel afgaan op vermoedens en wat ze op het Internet lazen, maar dat beloofde niet veel soeps. Overtuigd dat het allemaal wel zou meevallen omdat ze uitgenodigd werden door de Roemeense Vespaclub, besloten ze toch het grote Roemeense avontuur aan te gaan. Een avontuur dat op alle vlakken een grote luxe zou blijken.

Deze ochtend brak de tweede dag. Vermoeid en met een zeurende hoofdpijn als souvenir aan het feestje van de avond voordien repten zij zich, zo snel als het enkelhoge tapijt toeliet, naar het ontbijt. De koffie, het vers geperste fruitsap en het uitgebreide buffet hielp hen de kater te verteren. Ze keerden terug naar de kamer en bereiden de rest van de dag nauwgezet voor. Er was hen verteld dat ze een lange rit voor de boeg hadden. Hun bagage zou met een busje naar de volgende bestemming gebracht worden, maar natuurlijk was het nodig zich te voorzien op omstandigheden onderweg. Het was prachtig weer, maar ze zouden heel wat hoogtemeters moeten maken vandaag. Zich voorzien om koud en vochtig weer te trotseren was dus zeker ook de boodschap. Zorgvuldig kozen ze het materiaal dat mee zou gaan. Klein en licht: dat waren de enige criteria die zij in acht namen. Het moest immers allemaal mee op de Classic Vespa waarbij de opbergruimte beperkt was tot een rugzak of twee.

Ruim op tijd stonden zij popelend klaar om te vertrekken. Gisteren had hen zoveel plezier verschaft. Ze vroegen zich af of vandaag nog beter zou zijn. Het was tijd. Ze mochten vertrekken. Met een stevige trap op de kickstarter werd ook de Classic Vespa wakker gemaakt. Die had er, zo te horen, nog meer zin in dan gisteren om te vertrekken! Ze schakelden met een hoorbare klik in eerste versnelling, liet zachtjes de embrayage loskomen en gaven gas. Een routine waarbij ze niet meer hoefden na te denken en eentje die ze zo vaak uitgevoerd hebben dat het ondertussen wat wegheeft van een ritueel. Rituelen zijn vaak een bindmiddel tussen leden van een groep, denk maar aan het maken van een kruisje in de Katholieke Kerk, of het proosten vooraleer te drinken wat wijst op een gemeenschappelijke verstandhouding onder vrienden: “op jouw gezondheid”. Ook het handmatig schakelen is zo’n ritueel. De charme van het ‘klassiek’ rijden is onbewust aanwezig tussen iedereen die deze manier van rijden heeft ervaren. Het schept een onzichtbare maar sterke band tussen deze ‘groepsleden’. Zonder elkaar te kennen, zonder elkaars taal te spreken, “ken” je elkaar want iedereen weet welke ervaring dit ritueel met zich meebrengt, welke verantwoordelijkheid en bovenal welke vrijheid.

Zodra ze de drukte van de stad achter zich gelaten hadden, voelden zij zich meer & meer op hun gemak. Hoewel ze erg houden van de drukte en de mogelijkheden die een stad biedt, zoeken zij toch steeds de rust en ‘echtheid’ op die het platteland te bieden heeft. Auto’s werden ingeruild voor paard & ezel, generieke supermarkten omgevormd tot iets wat op een buurtwinkeltje lijkt, maar eveneens dienstdoet als telefooncentrale & postkantoor voor de buurtbewoners. Het is een manier van leven die hen aantrekt en waar zij steeds weer dingen uit oppikken en van leren. Zelf houden ze van het huidige tijdperk. De moderne technologie stelt hen in staan om contact te houden met vrienden ver en kortbij, maar de aantrekkelijkheid van het “niet moeten” is iets waar ze zich graag door laten verleiden.

Al gauw zien ze op hun route de bergen in de verte opdoemen. Als blauwe schaduwen aan de horizon tekenen ze zich af. De zon staat hoog aan de hemel en belooft hen gezelschap te houden voor de rest van de dag. Met elke kilometer die zij afmalen, komen de schaduwen dichterbij en worden de details steeds beter zichtbaar. In tegenstelling tot andere bergen die zij reeds beklommen, ligt hier weinig tot geen sneeuw op de toppen. Het is dan ook hoog zomer, maar toch is het een vreemd zicht. De bomen zijn donkergroen en gaan hoe hoger, hoe meer over in gesteente en vlaktes. Het is die combinatie die hen sprakeloos maakt. Een stop aan het laatste tankstation voor de beroemde Transalpina zich aandient, is aangewezen. De weg is immers 148 kilometer lang, zonder mogelijkheid om bij te tanken. Nog snel een koffietje, een plaspauze en wijlie weg.

Na enige tijd maakt het dal plaats voor gezapige klimpartijen. De bochten volgen elkaar in een rustig tempo op. Het bos wordt aanvankelijk dikker en donkerder, maar maakt – hoe langer, hoe hoger – plaats voor steeds meer vegetatie, tot de laatste boom in de achteruitkijkspiegel verdwijnt en er niets anders overblijft dan glooiende graslanden, bezaaid met dikke rotsen en keien. Doorheen dat landschap kronkelt en draait een weg waarvan het zicht niet te beschrijven is. Elke bocht nodigt uit om te genieten en je skills te testen door net dat tikje vlotter te rijden. Nieuwsgierig om te weten wat er achter elke bocht ligt, rijden ze samen achter elkaar aan, van links naar rechts en weer terug. Ze zijn maar met zijn tweetjes, maar toch lijken zij op een zwerm vogels die elkaar aanvoelen en probleemloos, zonder instructies, volgen.

Op een kleine vlakte, hoog in het gebergte, houden zij halt om te genieten van zoveel grandeur. Het is een kleine vlakte waar het uitzicht letterlijk en figuurlijk de adem ontneemt. De glooiende afdalingen overal rond hen nodigen uit om er als een klein kind vanaf te rollen, kirrend van plezier. Elk moment kan er een herderinnetje verschijnen, een stok in haar hand met een roze strik er aan, in haar kielzog gevolgd door een kudde schapen, op weg naar hun zomerverblijf in een met bloemen overgoten weide. Niet van dat alles gebeurde echt, maar in deze idyllische omgeving was alles mogelijk… In de verte zien zij een toren op de allerhoogste top staan. Het lijkt niet heel ver, maar de weg is nauwelijks de naam waard. Ze kijken naar elkaar en met een klein knikje begrijpen ze elkaar: “daar willen ze geweest zijn!”. Ze duwen de Classic Vespa terug in gang en hobbelen de weg omhoog. Traag, érg traag want één val hier kan betekenen dat de trip gedaan is. De keien zijn groot en zien er erg scherp uit. Het houdt hen niet tegen. De zin voor avontuur en het ontdekken van plekken waar geen mens ooit komt, is groter dan hun angst. Het zicht wordt zowaar nog mooier. Ze stoppen halverwege en zetten de motor uit. De stilte is oorverdovend. Geen vogels, geen ruisen van bladeren, geen straatlawaai, enkel de wind die langs hun helm waait en een suizend geluid produceert. Dat is het.

Daar staan ze dan, met hun tweetjes. Alleen, in het gezelschap van hun metalen machines die hen ongelofelijk veel plezier en liefde bracht. Het is een gek zicht en vooral een vreemd gevoel. Is dit nu geluk? Hun vijf zintuigen staan op scherp en het enige dat telt is nu. Gisteren ligt lang achter hen en ook morgen is nog niet aan de orde. Symbolisch kijken zij terug op de kronkelende weg die ze net aflegden, overschaduwd door kruingewas, overgoten door zon. Achter hen ligt de weg die zij straks zullen afleggen, met afdalingen en hellingen, omgeven door steile afgronden, zo nu en dan een onverwachte waterval die naar beneden dendert, en waarvan het eindpunt zich in de verte verschuilt, achter yet another uitnodigende haarspeldbocht.

Nieuwsgierig als zij zijn, met hun zin voor avontuur, zetten hij hun tweewieler weer in gang, nemen zij plaats op het zadel en draaien zij aan het stuur om hun leven de passie te geven waar het zo naar verlangt…

———-
ENGLISH VERSION
I’m sorry, this short story is too hard to translate!

———-
FUN FACTS!
✔ 148 kilometer lang, de ene bocht na de andere, zonder kruispunt,… Meer fun dan dat kan je bijna niet hebben!

———-
TRIP DETAILS
Date: 10 – 12.08.2018
Location: Transalpina, Romania
Price: priceless!
Overnight stay: Grand hotel Sofianu, Râmnicu Vâlcea
Video credit: VespaClub Romania & We must be trippin’.
Photo credit: http://bit.ly/wegaaneenszotdoen
Instagram ∞ http://bit.ly/IG_Treesje
YouTube ∞ http://bit.ly/YouTube_Treesje